Odboje oraz zderzaki

Twardość gumowego zderzaka mierzy się w skali Shore A. Im niższy wskaźnik twardości, np. Shore A 50, tym bardziej miękki zderzak. Przykładowe wartości referencyjne dla twardości Shore A to: Shore A 40 (miękki), Shore A 60-70 (środkowy), Shore A 90 (twardy). 

Uproszczona klasyfikacja twardości zderzaków: 

40-50 Shore A = średni miękki zderzak
70 Shore A = twardość normalna 
80-90 Shore A = części z twardej gumy

Twardość w skali Shore A określana jest z bardzo wysokimi tolerancjami co najmniej +/-5 Shore A, odpowiadającymi odchyleniom występującym podczas produkcji. Niższe tolerancje są możliwe tylko w ograniczonym zakresie, co sprawia, że bardziej rygorystyczne specyfikacje zderzaków są nieekonomiczne.

W przeciwieństwie do zderzaków gumowych, poliuretanowe zderzaki nie otrzymują oceny twardości. Ze względu na ich strukturę komórkową pomiar twardości nie jest możliwy. Aby określić charakterystykę, stosuje się wagę objętościową. Duża liczba ogniw/niska gęstość = niska masa objętościowa. Niska liczba komórek/wysoka gęstość = duża masa objętościowa.

Podana wartość maksymalnego pochłaniania energii odnosi się do znormalizowanej temperatury pokojowej +20 °C. Wartość ta maleje wraz ze wzrostem temperatury. W przypadku pojedynczego ciągu, np. 1 x na godzinę, należy to uwzględnić tylko wtedy, gdy wystąpią wyższe temperatury (> 50 °C temperatury otoczenia). Jeśli jednak zderzak jest uderzany wielokrotnie w krótszych odstępach czasu, należy wziąć to pod uwagę, a także fakt, że zderzak może nie mieć wystarczająco dużo czasu na rozproszenie energii cieplnej. Ponadto zderzak osiądzie i nie przyjmie swojego pierwotnego kształtu na czas. Obniża to możliwą wartość pochłaniania energii dla następnego ciągu. Jeśli pobór energii i jej utylizacja nie są zrównoważone, zderzak zostanie zniszczony. Powstałe ciepło w połączeniu z siłami ciśnienia powoduje, że bufor traci swoje właściwości i ostatecznie krystalizuje.

Aby zapewnić wystarczające bezpieczeństwo, zderzaki są często zamawiane większe niż to konieczne. Jednak po ściśnięciu zderzak wytworzy siłę przeciwną wprost proporcjonalną do rozmiaru bufora. Im większy zderzak, tym większa siła resetowania i odpowiednie opóźnienie. Dlatego nie zalecamy doboru większych "tak na wszelki wypadek". Należy przestrzegać maksymalnego dopuszczalnego opóźnienia i sił końcowych działających na konstrukcję.

Wymagane minimum informacji to: masa efektywna, prędkość, maksymalne dopuszczalne opóźnienie oraz informacje o warunkach ramowych/konkretnym zastosowaniu.

W przypadku tego rodzaju rozmieszczenia odległość między zewnętrznymi płaszczyznami zderzaków musi wynosić co najmniej 40% średnicy zderzaków (np. jeżeli średnica zderzaka wynosi 100 mm, odległość między zderzakami musi wynosić 40 mm). Ponadto zderzaki ułożone obok siebie muszą być uderzane jednocześnie.

W standardowych warunkach eksploatacyjnych i środowiskowych gumowe oraz poliuretanowe zderzaki są bezobsługowe i mają długą żywotność. Zalecamy regularne kontrole wzrokowe pod kątem pęknięć, kruchości lub innych uszkodzeń. W przypadku wykrycia takich uszkodzeń należy je wymienić. Zderzaki należy wymieniać co najmniej co 5 lat, gdy są używane jako element bezpieczeństwa. Zderzaki wykazujące uszkodzenia lub ślady warunków atmosferycznych należy natychmiast wymienić, w razie potrzeby należy podjąć środki zapobiegające ewentualnym zagrożeniom – należy zapoznać się z instrukcją konserwacji w pliku pdf "WV0180-0170-E" (dostępny na  naszej stronie www.conductix.pl).

Na zderzaki nie mogą być przykładane żadne stałe obciążenia, a zatem nie wolno ich używać jako punktów podparcia (w stanie ciągle ściśniętym) do prac naprawczych lub konserwacyjnych. Dopuszczalne jest tylko prostopadłe (do płyty podstawowej) przyłożenie siły. Ponadto na zderzaki nie wolno się wspinać ani narażać na działanie innych ekstremalnych sił bocznych.